Apostelen aan de deur.



Het was een normale zaterdagochtend en ik was druk aan het werk op mijn computer om een nieuw verhaal op te zetten toen er werd aangebeld.
Ik opende de deur en zag twee jonge vrouwen die religieuze literatuur bij zich hadden en identificatie-badges van een of ander kerkgenootschap op hun revers gespeld hadden.
Ze stelden zichzelf voor als vertegenwoordigers van een kerkgenootschap uit de buurt en vroegen of ze een paar minuten van mijn tijd mochten gebruiken. Ik ben niet echt religieus georienteerd maar ze zagen er wel leuk uit dus vroeg ik ze binnen.

De jongste van de twee leek de leiding te hebben en deed duidelijk het woord. Ze leek me zo ergens in de buurt van een jaar of vijfentwintig te zijn, haar uiterlijk was aardig in overeenstemming met de saaie boodschap die ze dacht aan me te moeten verkondigen, en ze was op een onopvallende en terughoudende manier aantrekkelijk maar met conservatieve onerotische kleding.
Haar gezellin was een geheel ander verhaal. Ik vond haar een spetter van de bovenste plank, haar hele verschijning ademde e-r-o-t-i-e-k.
Ik schatte haar leeftijd zo rond de 28, 30 jaar. Ze had blond middenlang haar en een licht gekrulde bovenlip, een opwindende kruising tussen een ingehouden grijns en een spottende lach.
Ze stond iets achter de ander op een voet heen en weer te draaien en keek verveeld en staarde afwezig in de ruimte en haar lichaamstaal schreeuwde uit dat ze hier eigenlijk niet aanwezig wou zijn. Haar kleding was echter zeer kleurvol en goed vormpassend, en was niet erg afgestemd op hun saaie boodschap en ze negeerde me volkomen...

Ik luisterde beleefd toen de leidster haar boodschap uiteen zette, ze ging maar door en ging maar door, en op gegeven moment kreeg ik geen kans meer om er een woord tussen te krijgen. Toen ze klaar was met haar uiteenzetting vroeg ze "Wilt U wellicht dat ik dit boekje bij U achter laat?
"Niet speciaal, nee, dank U."
"Het legt uiteen hoe U Uw zonden vergeven kunt krijgen en het eeuwige leven kan vinden, lijkt dat U niet geweldig?"
"Ik weet het niet, ik denk dat ik het al gevonden heb."
"Zou U niet gered willen worden uit de klauwen van de altijd toeziende duivel?"
"Ik denk dat ik al gered ben, gedurende de afgelopen jaren heb ik deelgenomen aan de verlossingsrituelen van verschillende kerkgenootschappen en hun reddende activiteiten en heb zelfs tweemaal deelgenomen aan hun uitdrijvingsrituelen. Als dat niet voldoende is..."
"Wij geloven dat wij het enige en echte geloof hebben dat alle anderen niet gered zullen worden en vervallen in eeuwige disciplinaire straf ……" drong ze aan.

"Nou, kijk eens hier, dat zeggen ze allemaal. Ik denk dat Uw verhaal veel te ver gaat, denkt U niet dat wat goede en ouderwetse lijfstraf in het heden een heel wat betere manier is om de goegemeente te corrigeren in plaats van al die saaie verhalen over eeuwige straffen in het hiernamaals enzovoort?'
"Ehm, wat…"  hier wist ze binnen het kader van haar kennelijk uit het hoofd geleerde redenatie niet zo een twee drie antwoord op te geven en probeerde zich snel te herstellen. Ik sprong er bovenop en zei "Dus, lijkt het U niet dat mijn idee hierover zinnig is?"
"Uhm, Ik weet niet, ik heb geen……" dwaalde ze af.
"Natuurlijk is dat zinnig" zei ik, "Een twee minuten durend onderhoud met mijn houten peddel of in ernstige gevallen met een leren riem of zelfs een karwats doet wonderen om een attitude veranderd te krijgen, om schuldgevoel kwijt te raken en weer op de juiste rails gezet te worden. Het geeft meestal meteen resultaat en herstelt relaties in het juiste perspectief."
Ze was in stilte gevallen en bewoog, zich duidelijk oncomfortabel voelend, haar lichaamsgewicht van haar ene voet op de andere. Hier had haar doctrine geen antwoord op…

Het meisje in haar gezelschap was precies het tegenovergestelde, ze keek nu naar me alsof ik zojuist met de transporteur van Star Trek vanuit de diepe ruimte hier gematerialiseerd was en ze me net ontdekt had als interessant specimen. Haar ogen glansden en haar wangen werden roze van geinteresseerdheid. Ze stond niet langer op een been wezenloos toe te zien maar leunde lichtjes in mijn richting, en absorbeerde elk woord dat ik zei.
Ik ging door; "Ik denk dat het mogelijk is dat er personen zijn binnen Uw organisatie zijn die discipline in hun leven zouden willen hebben. En natuurlijk zullen ze dat vroeger of later wel krijgen maar dat zal niet speciaal het soort discipline zijn dat ze nodig hebben.
Een correct toegepast ritueel met de peddel of een leren riem is effectiever dan het gevoel van uit vrije wil gebonden te zijn aan een boel taken en rituelen waar ze niet onmiddellijk baat bij hebben en ze zich daardoor heel wat slechter voelen dan eerder."

Ik vervolgde "Ik geloof dat niemand te oud is voor traditionele discipline en ik praktiseer dat geloof door het beschikbaar te stellen aan iedereen die het nodig heeft of me er om vraagt. Ik ga niet zover te zeggen dat het voor iedereen is of dat iedereen het nodig heeft, maar ik heb er al een aantal keren geweldige resultaten mee bereikt.
En het is niets nieuws in de geschiedenis, eeuwenlang hebben kerkelijke leiders de traditionele discipline aan fatsoenlijke parochianen gegeven, of die het nou verdienden of niet, soms in de private sfeer, en bij andere gelegenheden publiekelijk en soms en-masse en met de gestraften voorover gebogen of zelfs vastgeketend over en aan het altaar.
U zou zelfs het verhaal kunnen relativeren van de Spaanse inquisitie en hun martelpraktijken"

De leidster had nu wel genoeg gehoord en begrepen dat ze me in dit onderwerp niet de baas kon en dat ze beter maar weer verder konden gaan. Ze was flink geërgerd geraakt en ze klikte met haar tong en seinde met haar hoofd naar haar compagnon dat het tijd was om te gaan. Dat werkte echter niet zoals ze verwacht had, het andere meisje stond daar en staarde geinteresseerd en nadenkend naar me. Ik begreep dat ze nog geen zin om te gaan en meer wilde horen en ging pas duidelijk onder protest mee toen het eerste meisje haar bij de arm nam en haar mee trok.
De leidster had geen aandacht voor de brede glimlach die ze me gaf toen ze de deur uit liepen en ze nog een keer vragend naar me omkeek voor ik de deur achter ze sloot.

 

De Dinsdagavond daarop zat ik TV te kijken toen de deurbel ging. Ik opende de deur en daar stond het tweede meisje van zaterdagavond, me onzeker aankijkend.
Ze zei "Ik veronderstel dat U denkt dat ik aanhoudend probeer te zijn, maar ik ben niet gekomen om over het geloof te  praten zoals afgelopen zaterdag. Aan het eind van Uw betoog vlak voor we verder gingen had ik de indruk dat U direct tegen mij aan het praten was."
"Dat was ik ook," antwoordde ik, "Kom gerust binnen. Je begreep exact waar ik het over had, is het niet? Tussen haakjes, hoe zal ik je noemen?"
"Berdien, ik heet Berdien."
"Welkom Berdien, Ik ben Jan-Willem, kan ik je iets te drinken schenken? Een kop thee of koffie? Wellicht iets sterkers?"
"Nee dank je, ik hoop dat je het niet erg vind dat ik zomaar bij je binnen kom vallen, ik had immers geen telefoonnummer of je naam om een afspraak te kunnen maken. Ik wil geen indringer zijn."
"Jij bent geen indringer. Je bent meer dan welkom. Het was zelfs zo dat ik min of meer gehoopt had dat je opnieuw contact met me op zou nemen en ik weer van je zou horen, gezien de manier waarop je aan mijn lippen was gekluisterd."
"Dank je… Ik heb werkelijk geen idee waar ik zal beginnen..."
"Ik begrijp het, het zal waarschijnlijk moeilijk voor je zijn, maar waarom ga je niet op je gemak zitten en neem alle tijd en ik blijf zonder haast naar je luisteren. Ondertussen drinken we koffie…"

Ze protesteerde niet tegen de koffie, ondanks dat ze die eerder weigerde, en begon vlot te vertellen, bang dat ze niet verder dorst te gaan.
"O, dank je, ik zal het proberen. Denk asjeblieft niet dat ik probeer bijdehand te zijn of zo, of dat je het idee krijgt dat ik aan het opscheppen ben, maar het is zo dat de meeste mannen waar ik mee te maken krijg me aantrekkelijk vinden en me mijn eigen gang laten gaan. Soms vind ik dat vervelend. Ik krijg vooral binnen een relatie bijna altijd alles wat ik wil en daar ben ik helemaal niet gelukkig mee.  
Ik ben grootgebracht met de klassieke overtuiging dat ofschoon mannen en vrouwen gelijk zijn, de man degene is die de meeste en belangrijkste beslissingen neemt, maar ik heb ondervonden dat het niet altijd zo werkt. Ik heb op dit moment geen relatie maar heb er in het verleden wel een aantal gehad. Ze zijn allemaal op dezelfde manier geeindigd, ik had ongevraagd de broek aan en besliste overal over en ik begon dat te haten. Ik ging op het laatst flirten met andere mannen om mijn partner jaloers te maken en hem geergerd genoeg te krijgen om me te zeggen dat ik me moest gedragen, of zelfs opgedragen te krijgen naar huis te gaan en daar dan onder handen genomen te worden, maar dat is er helaas nooit van gekomen.
De laatste man in mijn leven was een intense lieverd. Hij was vriendelijk, zachtaardig en verzorgend en verwende me tot in de afgrond. Ik beantwoordde hem met elke zaterdagavond in mijn eentje uit te gaan. Ik kwam diep in de nacht licht aangeschoten thuis en hij liet me dan zondagochtend uitslapen en om een uur of tien uur bracht hij me dan op een dienblad ontbijt op bed. Het was gebruikelijk een warm versgebakken croissantje, vers gezette koffie, chocolaatjes en de zondagochtendkrant. Hij verwende me zo verschrikkelijk, ik voelde me op het laatst zo schuldig..."

Ze nam een slokje van haar koffie en vervolgde "Ik verdiende het niet behandeld te worden als een prinses, wat ik wilde was een hartige toespraak en dan over zijn knie genomen te worden voor wat ouderwetse discipline. Drie jaar geleden kocht ik een ouderwetse ovaal gevormde houten haarborstel met een lang handvat. Als ik dan weer eens het gevoel had dat ik weer eens bezig was geweest tegen de man in mijn leven legde ik het ding op het nachtkastje naast zijn bed…
Soms ging ik zover dat ik er zo`n gele post-it op plakte dat het me speet, en op andere momenten schreef ik er op dat ik het verdiende. Helaas, geen van hen heeft het op me gebruikt, en er was er zelfs een die zei dat ik het ding op hem moest gebruiken omdat hij mij van streek gemaakt had.
De meeste van mijn exen dachten uiteindelijk na een tijdje dat ik lichtelijk gestoord was, en verlieten me weer. Misschien ben ik dat ook wel niet helemaal jofel, maar zelf denk ik van niet." Opgelucht dat alles er nu uit was zakte ze achterover in de stoel en nipte aan haar koffie.

"En ik denk dat ook niet, Berdien. Helaas is wat je me verteld een bekend verhaal. Maar, hoe lang ga je al langs de deur voor het kerkgenootschap?"
"Dit was mijn tweede week. Ik raakte geinteresseerd na een gesprek met een man en een vrouw die bij me aan de deur kwamen en die me aanspraken op ongeveer dezelfde manier als toen we jou bezochten. Ze spraken over disciplinaire aspecten van hun geloof en het klonk zo goed in mijn oren. Al heel snel kwam ik er achter dat het zelfdiscipline was wat ze bedoelden, met de mogelijkheid al dan niet gestraft te worden in het hiernamaals. Ze zijn een groep heel aardige mensen, maar ik denk dat hun religie niets voor mij is. Ik was al van plan het op te geven toen ik jou leerde kennen."

Ik was zelf verbaasd met welk gemak ik in mijn autoritaire toon van Meester Jan-Willem verviel, "Nou, Berdien, laat mij je verzekeren dat ik precies weet wat voor soort discipline jij zoekt, en ik denk hoe eerder je dat krijgt hoe beter. Heb je bij toeval die houten haarborstel meegenomen?"
"Ja..," fluisterde ze zachtjes, blozend van top tot teen.
"Dat is mooi, en je wil graag dat ik je er een goed hard pak voor je billen mee geef, is het niet? "
Ze werd bleek, knikte driftig van ja en fluisterde "O jee, nu gaat het beginnen" en ze nam het ding uit haar tas. Haar hand trilde toen ze haar arm uitstak en het ding aan mij gaf.
"Dank je. Okee, volg mij maar" zei ik, "we gaan naar mijn speelkamer waar we volledige privacy hebben, Okee?"
Met trillende stem zei ze "Goed."

Ik hield even stil bij de deur van de badkamer, die in de speelkamer uitkomt en zei
"Wil je wellicht de badkamer nog gebruiken, of misschien na afloop? De badhanddoeken liggen in het middelste kastje van het badkamermeubel, op het plankje staat shampoo en doucheschuim en in de la liggen washandjes."
"Dank je, ik denk wel na afloop."
Ik deed de deur open naar de speelkamer en zei haar op de rand van het bed te gaan zitten.
Ik ging in mijn brede eikenhouten stoel zonder armleggers zitten en zei "Doe je schoenen en je bovenkleding maar uit, en kom dan maar naar me toe."
Ik keek toe hoe ze gebukt haar schoenen uittrok en kreeg zo al een aardige indruk van haar aantrekkelijke achterkant met haar in haar slipje brutaal en uitdagend opbollende schaamlippen.
Daarna hing ze haar jurk netjes op aan een hangertje dat ze aan de achterkant van de deur hing. Ze draaide zich om en kwam heerlijk vrouwelijk heupwiegend op me af gelopen, en ze was oogverblindend in haar fraaie witte ondergoed. Ze had waarschijnlijk zelf geen idee hoe schitterend mooi en opwindend ze zo was!
 

Ik zat op de stoel en vroeg "Heb je wel eens eerder billekoek gehad met die haarborstel van je?" vroeg ik.
"Ja, maar dat is al een hele tijd geleden."
"Okee, en denk je dat ik je eerst zachtjes met mijn vlakke hand moet opwarmen alvorens over te gaan op je haarborstel??"
"Nee, niet noodzakelijk, maar ik heb liever dat jij dat beslist...."
"Goed, dan trek ik nu je BH en slipje uit, en leg je dan over mijn knieen, hou je armen maar omhoog naast elkaar boven je hoofd en strek ze maar naar de grond." zei ik op besliste toon.
Ze gehoorzaamde onmiddellijk en kreunde grommend van plezier diep vanuit haar keel van het vooruitzicht, toen ik haar slipje tot haar voeten naar beneden haalde en ze hield haar hand uit om uit haar slipje te stappen en haar te laten helpen over mijn knieen te gaan liggen. Ze wriemelde wat en schoof heen en weer over mijn schoot tot ze tevreden was over haar houding en haar billen staken omhoog en waren klaar voor het pak voor haar achterste. En ze had een paar billen om van te kwijlen!

Haar huid voelde satijnzacht en haar billen waren rond, stevig en twee heerlijke sensueel vooruitspringende stevige bollen, gescheiden door een diepe blanke bilspleet, waaruit van beneden tussen de bovenkant van haar dijen haar uitpuilende schaamlippen naar buiten gluurden, omzoomd door dunne blonde krulletjes schaamhaar, ik kreeg het er koud van, ze was eenvoudigweg magnifiek, en ik mocht haar naaktheid zomaar aanraken!
"Ik begin nu met mijn vlakke hand, en straks gaan we verder met je haarborstel."
"Oh, ja graag!" gromde ze met een verwachtingsvolle stem.  
De eerste tien klappen waren gemiddeld hard en allemaal toegepast op dezelfde plaats, hoog op haar linker bil. In plaats van de volgende portie op haar rechterbil verstrekte ik de volgende tien kledders iets lager op dezelfde bil, dan de volgende serie op dezelfde manier op haar linkerbil totdat ze beiden helder rood en gloeiend warm waren.
Tegen de tijd dat ik afwisselend de linker en haar rechterbil bediende toonde ze me dat ze de boodschap begreep en kreunde ze OEI en AHH en wriemelde ze heen en weer over mijn schoot.
Ik nam de haarborstel op en begon haar al vuurrode billen daarmee in snelle opeenvolging te bewerken. Elke kletsende mep werd nu gevolgd door een luid Ow, Ow, en de belofte dat ze haar leven zou beteren.


Ik schilderde haar billen karmozijnrood met haar haarborstel en tilde ze haar billen omhoog om aan elke mep tegemoet te komen. Het duurde tot zestig smakkers om haar tranen te laten vloeien, en vloeien deden ze zeker totdat ik stopte bij honderdvijftig.
Ze lag lam en krachteloos over mijn knieen, minutenlang huilend terwijl ik zachtjes en genietend het leven terug in haar zere billen streelde. Toen ze aangaf op te willen staan hielp ik haar en zaten we met zijn tweeen naast elkaar op bed, zij snikkend met haar hoofd op mijn schouder, gedurende pakweg twintig minuten.
Ze tilde haar hoofd op kuste me op mijn wang en toonde me haar tranen en haar van mascara doorlopen gezicht. Haar neus liep en haar ogen waren rood van het huilen maar ze lachte naar me.
"Oh mijn God, het doet zeer, maar het voelt zo goed, ik had het dringend nodig. Ik heb zo lang moeten wachten. Mijn billen staan in brand. Die haarborstel van mij is bijzonder effectief naar het blijkt. Dank je, Jan-Willem. Wow! Je weet uitstekend hoe je een stout meisje moet straffen. Ik heb hiervan gedroomd sinds ik je ontmoette. Dank je!"

"Ik ben zo blij dat ik je heb kunnen geven wat je wilde. Ik laat je nu even alleen om wat bij te komen, of als je daarvoor voelt een tijdje te ontspannen. Je zal niet gestoord worden tot ik je uit jezelf naar buiten zie komen. Neem de tijd, er is geen enkele haast bij, de avond is nu van jou."
"Dank je, je bent groots. Ik wil nu even rustig bijkomen en daarna  wil ik graag je badkamer gebruiken."
Ze kuste me warm en vochtig op mijn wang en ik verliet de kamer en ik ging op de bank TV zitten kijken. Natuurlijk kon ik daar mijn aandacht niet goed bijhouden en zag telkens dat stukje film voor mijn geestesoog afspelen van haar fantastische billen en haar schaamlippen vlak onder mijn ogen en rook opnieuw de geur van haar opgewonden vagina die langs haar bilspleet omhoog steeg.  

 

Twee uur later hoorde ik de douche lopen en tien minuten later kwam ze nog steeds naakt met nog licht vochtige haren de speelkamer uit en zei "Hallo, sorry maar het spijt me dat ik je heb laten wachten, ik ben er verbaasd over dat ik zo lang heb geslapen, en nu voel ik me fantastisch. Je bent een kanjer!"
"Geen dank, heb je zin in iets te drinken?" zei ik," Ik kan me zo voorstellen dat je ook honger hebt. Het is een beetje te laat om nog uit eten te gaan maar ik maak ons een heerlijke omelet als je zin hebt."
"Dat lijkt me heerlijk, maar laat mij dat doen. Ga jij maar op een stoel zitten en kijk toe hoe ik aan het koken ben, goed? Ik denk dat je er wel plezier in zal hebben."
"Hoe kan ik zo`n aanbod weigeren, graag, dank je!"
Ze ging nog steeds naakt naar de keuken en ik liep achter haar aan, genietend van het beeld van haar schitterend wiegende heupen en fantastische billen.
Ze ging aan het werk en haalde uit de koelkast wat ze nodig had en maakte een omelet om nooit meer te vergeten. Verschillende zeer drinkbare glazen wijn gingen er achter aan, en na een lange en uitgebreide "getting to know you" conversatie trok ze me giechelend en licht aangeschoten aan mijn hand omhoog en trok me mee naar mijn slaapkamer.

Ik wist uit ervaring al wat algemeen bekend is, dat een strenge afstraffing onveranderlijk tot een intense, ontkoombare wellust leid als de pijn van de striemen begon weg te trekken en over gingen in een warme gloed.  Dat gold ook voor haar, de liefde zinderend met haar te bedrijven was een grootse manier om een heerlijke avond te besluiten.

We moesten de volgende ochtend beiden vroeg op om naar ons werk te gaan en toen ze in de deuropening van de buitendeur stond om naar haar werk te gaan kuste ze me warm en fluisterde in mijn oor "Als je me voor een volgende keer uitnodigt maak ik ontbijt op bed voor je, en wat meer is, mijn haarborstel leg ik dan op het dienblad voor het geval dat je denkt dat ik die nodig zou hebben."
"Daar behoef je geen moment over te aarzelen" antwoordde ik.
"En ik ook niet!" zei ze breed lachend.
"Je bent welkom op elk moment dat je hier wil zijn!"

 

Die avond om zes uur stond ik net mijn hapje eten te koken en ging de deurbel…