Dromen zijn bedrog, toch?

 

 

Verdwaasd keek ik het halfduister van de kamer in. Ik moest zijn wakker geworden door een geluid dat ik niet kon thuisbrengen. Ik keek naar het fluorescerende wekkertje op het nachtkastje: 4u35. Toen hoorde ik een zacht gegrinnik. Ik tuurde in de richting waar het geluid vandaan kwam. De schrik sloeg me om het hart. Aan het voeteneind van mijn bed zat op het krukje van mijn kleding doodbedaard een menselijke gedaante.
Weer dat gegrinnik. Een vrouw?
“ Heb ik meneer laten schrikken?” klonk het zacht, maar duidelijk hoorbaar.
Mijn hersens werkten koortsachtig. Wie WAS deze indringster.
Niet iemand die ik onmiddellijk kon thuisbrengen. En toch! Hoe bekend klonk die stem me niet in de oren. En dan dat parfum!

“Je weet niet wie ik ben?” vroeg het meisje op licht spottende toon. “We zijn nochtans een tijdlang... nogal intiem met elkaar opgetrokken. Maak ‘ns wat licht. Dan kom je er zo achter.”
Jakkes, dacht ik. Als ik me haar nu maar eens herinnerde!
Voorzichtig reikte ik naar de schakelaar van het nachtlampje naast mijn bed: knip.
Een goedgeklede donkerharige jonge vrouw van achter in de twintig zat me laatdunkend op te nemen.
Nee, dit kon niet. Ik moest het dromen! Dit was te gek voor woorden: de nachtmerrie van iedere auteur, namelijk dat op een dag ιιn van de door hem gecreλerde personages tot leven komt.

“Maar, maar,” stotterde ik. “Jij bent Tamara, het hoofdpersonage uit mijn avontuur ‘Kennismaking met SM!”
“ Dat heb je goed gezien.”
“ Maar jij was toch met Jacob?”
“ Ja,” lachte ze honend. “Dat had je gewild, hι. Netjes aan de kant geschoven door die sukkel van een Jacob, zodat hij en die trut van naast ons lekker hun gangetje konden gaan. Maar zo goedkoop, schrijvertje, kom je niet van me af, hoor!”
Prompt verscheen de hand die ze de hele tijd onder haar handtas verborgen hield, en het volgende ogenblik keek ik recht in de loop van een kleine damesrevolver.

Mijn hart sloeg een slag over en begon te bonzen.
Niet in paniek raken, hield ik mezelf voor, vooral niet in paniek raken. 
“ En nu kom je revanche nemen?” vroeg ik aarzelend. “Is het dat?”
Ze knikte met haar hoofd, keek me strak aan en zei “ Hoe kun je het zo raden!”
Tamara pauzeerde even en ging toen verder:
“ Hoe dan ook, ik ben blij dat we elkaar zo goed begrijpen. Je bent uiteindelijk dus toch nog een beetje slimmer dan uit je stomme neuk en trekverhalen mag blijken.”
“ Tja,” antwoordde ik, haar denigrerende opmerking negerend. “Wat wil je dat ik nog voor je doe! De serie is inmiddels uitgeschreven, en…”

“En het kwaad is nu eenmaal geschied,” sneerde ze. “Hoewel, je hebt er moeite genoeg mee gehad om die smeerlapperij aan de man te brengen.”
“ Dat berustte op een misverstand.”
“ Een misverstand? Komaan zeg! Dat geloof je zelf niet!”
“ Je weet net zo goed als ik dat het verhaal een klein meesterwerkje is in het BDSM-genre. Dat de traditionele uitgevers er geen kaas van lustten is in de eerste plaats het gevolg van hun kortzichtigheid. Dat bewijzen de reacties achteraf, en... het feit dat jij desondanks de moeite neemt om me op te zoeken.”
“ Je hebt me genoeg doen lijden in dat kutverhaal van jou. Weet je nog hoe je me op dat hekje vastgebonden had en me anaal verkracht hebt?”
“ En laten genieten,” kaatste ik terug.

“ Pfffttt... Dacht je nu echt dat ik jouw perverse fantasie daarvoor nodig had?”
“ Misschien wel. Voor hetzelfde geld had ik je frigide gemaakt of… als Non naar een klooster gestuurd. Dan had je pas reden tot klagen gehad!”
Onbewust vroeg ik me af waar ik de moed haalde om dit meisje, dat per slot van rekening een wapen op me richtte, op deze manier van repliek te dienen.
“ Hoe dan ook,” antwoordde ze, terwijl ze nu haar tweede hand demonstratief naar de revolver bracht, “ik ben niet naar hier gekomen om een college over jouw vermeende literaire kwaliteiten te aanhoren. Ik ben naar hier gekomen om een rekening met je te vereffenen.”
Jezus, dacht ik, ze MEENT het!
“ En… en hoe wilde je dat doen?” vroeg ik. “Wil je me soms overhoop schieten? DAN maak je pas een held van me! Stel je voor! De kranten die blokletteren: erotica-auteur slachtoffer van afrekening door op mysterieuze wijze tot leven gekomen romanperso…!”

“Nee, nee, mannetje,” onderbrak ze me schamper. “Zo zit ik niet in elkaar. Aangezien je me zelf hebt gecreλerd, zou je beter moeten weten. Ik kan je namelijk ook treffen zonder je te vermoorden. Trouwens, ik weet iets VEEL leukers. Ik ga namelijk een spelletje met je spelen. Ik weet heel veel leuke spelletjes, weet je nog, van uit de BDSM-kelder?”
Oppassen, dacht ik. Ze heeft gelijk. Ze zit veel geraffineerder in elkaar dan dat ze een passionele moord zou plegen. Voor hetzelfde geld schiet ze me bijvoorbeeld een kogel door mijn ballen en ben ik voor de rest van mijn leven verminkt.

“ Een spelletje?” echode ik.
“ Ja,” knikte ze. “Maar dit keer eentje waarvan IK de regels bepaal. Eentje waarin ik wraak ga nemen voor al het onrecht dat jij, sufgeneukte labiele sufferd, mij hebt aangedaan. Kom, sla dat dekbed weg en kleed je maar eens helemaal uit. Dan weet je tenminste wat het betekent om publiekelijk, al is het maar in je stomme verhaal, in je blote gat te staan.”
“ Wat?”
“ Vooruit, doe wat ik je gezegd heb.”
Ze liet haar duim over het wapen glijden. Ik hoorde een metaalachtige klik, wat niets anders kon betekenen dan dat ze de veiligheidspal overhaalde.
“ Zoveel tijd heb ik nu ook weer niet,” ging ze verder, “en ik sta werkelijk te popelen om jou af te zien gaan. Kom op, een beetje tempo graag!”

Hoewel ik tegen beter weten in hoopte dat Tamara zich gevaarlijker voordeed dan ze was, besloot ik toch maar schoorvoetend gevolg te geven aan haar bevel. Zolang ik haar mentaal niet van haar voetstuk kon laten tuimelen, was het feit dat zij een revolver op me richtte zonder meer een doorslaggevend argument.
Aarzelend sloeg ik het dekbed van me af, en schoof mijn boxershort -- het enige kledingstuk dat ik aanhad -- naar mijn voeten en schopte het opzij.
“ Mmmm...” mompelde ze, schaamteloos naar mijn kruis starend. “Dat ziet er in ieder geval een stuk minder indrukwekkend uit dan je in die stomme verhalen van jou laat vermoeden. Maar vooruit, kom dat bed uit. Dan zullen we gauw genoeg zien wat je waard bent.”


“ Wat... wat ben je eigenlijk van plan?” vroeg ik, aarzelend uit bed stappend.
“ Wel, ik zei toch dat we een spelletje zouden spelen? Dus luister goed wat ik je ga opdragen, smeerlap. Om te beginnen loop je voor me uit naar de keuken.”
“ Naar de keuken? Wat wil je daar van me?”
“ Dat zul je wel zien. Kom, en stel niet zoveel vragen. Da’s niet bevorderlijk voor je gezondheid. Daar kun je namelijk bijzonder vervelende gaatjes van oplopen!”
Om haar laatste zin kracht bij te zetten, drukte ze onverhoeds de ijskoude loop van het wapen in mijn naakte rug.
“ Au…”
Ze lachte treiterend.
Bedremmeld liep ik voor haar uit. Met haar vrije hand knipte Tamara het licht aan in de keuken en zei:
“ Pak een plastic teil uit de kast onder de spoelbak.”
Werktuiglijk trok ik het deurtje open.

“ Vul ‘m nu met koud water.”
Ik nam de helrode teil op, zette hem onder de kraan en draaide die open. Over mijn schouder keek ik haar aan. Ze keek vanuit de hoogte superieur terug. Eigenlijk was ze wel een knappe meid, dacht ik. Ik begon er al spijt van te krijgen dat haar liefdesleven in mijn novelle zo roemloos aan het eind was moeten komen. Misschien dat ik anders...? Maar kom, dit had geen zin. Ik zat tot over mijn oren in de shit. Ik moest de situatie zo snel mogelijk zien te keren. Anders kon het inderdaad slecht met me aflopen.
“ Pas op,” zei Tamara, “straks loopt je teil over.”
Ik draaide zwijgend de kraan dicht.
“ Zet nu maar op de vloer.”
Hoewel ik nog steeds niet begreep wat haar duistere bedoeling was, deed ik wat ze me opdroeg.
“ Nu ga je in het vriesvak van de ijskast en je neemt er de ijsblokjes uit. Je HEBT toch ijsblokjes?”
“ Tuurlijk heb ik ijsblokjes. Voor in mijn Whisky”
“ Vooruit dan!”

Ik liep naar de koelkast en opende de deur van de vriezer. De bittere kou kwam me onaangenaam tegemoet. Ik nam de ijsblokjes die ik op Tamara s aanwijzing in de plastic teil kieperde.
“ En nu,” zei ze triomfantelijk, terwijl ze met de revolver een beweging maakte, “nu ga jij met je blote voeten in dat ijskoude water staan. En dan gaan we ons spelletje spelen.”
“ Wat...? Dat kun je niet menen, Tamara! Waarom toch?” vroeg ik onthutst.
“ Dat heb ik je al uitgelegd, schrijvertje van het zevende knoopsgat!”
“ Ja maar, dat kan niet! Ik bedoel... je kunt toch niet van me verwachten dat ik…”
“ Vooruit,” onderbrak ze me, met duidelijk ongeduld in haar stem. “Doe onmiddellijk wat ik je zeg als je geen kogel door je ballen wilt.”
Aarzelend liep ik op de teil toe.

Het volgende moment was het of duizend vlijmscherpe naalden door me heen priemden.
“ Zo, dat is al veel beter,” zei ze.
Ze pakte een stoel en kwam vlak voor me zitten. Ze sloeg haar ene welgevormde been over het andere, waardoor haar korte rok over haar knie omhoog gleed en een behoorlijk stuk prachtig dijbeen onthulde.
“ Tot zover,” zei ze overdreven acterend nu, terwijl ze langzaam met haar voet begon te wiebelen, “tot zover een tipje van de sluier gelicht, met daarachter uiteraard de onvervulde belofte. Maar ik doe natuurlijk of ik niets merk. Want dat heb je het liefste, is het niet?”
Uiteraard had ik op dit ogenblik maar weinig zin in dat soort van debat.
“ Hee,” zei ze ongeduldig met de revolver zwaaiend, “ik vroeg je wat! Zo heb jij de vrouwtjes toch het liefste, niet? Objecten van pure lust, die te geil en opgewonden zijn om maar iets anders in de gaten te hebben dan vingeren of neuken.”
“ Ja,” antwoordde ik verveeld.

“ Ja, wie?”
“ Ja, Tamara!”
“ Goed, dan.”
Ik zag hoe ze haar rok een eindje omhoog liet glijden, waardoor -- godbetert -- de rand van haar zwarte slipje zichtbaar werd.
“ En daar kick je nog het meeste op in die zogenaamde literaire verhalen van jou. Achter iedere deugdzame vrouw het lonkende seksmonster ontmaskeren, is het niet?”
“ Ja, Tamara.” antwoordde ik dof. “Als jij het zegt, zal het wel zo zijn, zeker?”
“ Wel?” vroeg ze treiterend. “Hoe komt het dan dat ik daar nu zo weinig van merk?”
En ze wees met de loop van de revolver naar mijn kruis.
Verbaasd keek ik haar aan.
“ Dat weet je best,” antwoordde ik. “Omwille van dat verdomde ijskoude water, natuurlijk. Ik bevries haast!”

Tamara schoot in een demonische lach. Toen ze wat was bedaard zei ze:“ Dat wordt nu ons spelletje, zie je!”
“ Wat bedoel je?”
“ Wel, jij gaat met je voeten in dat heerlijke ijskoude water staan, en voor mijn ogen masturberen tot je klaarkomt en je zaad spuit.”
“ Wat?” riep ik. “Ben je nou helemaal…? Dat is verdomme je reinste...”
“ Vernedering? Is dat het goede woord?” vroeg ze, overeind komend.
“ Inderdaad.”
“ Proficiat. Je hebt het eindelijk begrepen.”

Met haar vrije hand greep ze mijn slappe piemel en streelde er even over. Haar hand was zacht en warm, merkte ik tot mijn niet geringe plezier. Als ze zo even met me doorging, dan was het misschien nog… Toen bracht ze plots de loop van het pistool tussen mijn benen. Ik sidderde van schrik.
Een tijdlang liet ze het koude metaal treiterend langzaam heen en weer tussen mijn ballen gaan. Plots trok ze het wapen terug en gaf me met haar vrije hand een ongemeen harde klets op mijn achterwerk.
“ Au...” riep ik.
Tamara lachte.
“ Pak vast,” beval ze, “en breng er leven in, voor ik helemaal mijn geduld verlies.”
Terwijl ik door en door koud geworden mijn slappe lid pakte, bonsde mijn hart als een hamer in mijn keel. Hoe zou ik ooit in staat zijn om aan haar verzoek te kunnen voldoen!

Ondertussen was mijn kwelgeest weer tegenover me gaan zitten. Misschien, dacht ik, als ik me een beetje wist te concentreren, kon ik deze vertoning toch nog tot een goed einde brengen, was ze tevreden en hoepelde ze op zonder verdere schade aan te richten. Misschien...? Ik durfde mij niet voor te stellen wat er zou gebeuren indien alle pogingen faalden.
Maar allicht juist deze hoop der wanhoop zorgde ervoor dat er tegen alle verwachting in nu toch wat leven in de brouwerij kwam en mijn piemel zich langzaam oprichtte.
“ Nou!” zei Tamara, die het meteen in de gaten kreeg, “zullen we toch nog wat te zien krijgen voor ons geld?”
“ Ja,” hijgde ik klappertandend van de kou, “als je me… tenminste... toestaat...”
“ Als ik je wat toesta?”
“ Dat ik gebruik maak van… beide… handen…”
“ Als je het mooi vraagt, misschien?” antwoordde ze minachtend.
“ Alsjeblieft...” hijgde ik.

“ Alsjeblieft, wie?”
“ Alsjeblieft, Tamara, mijn meesteres.”
Ze knikte en zei “ Vooruit, Oliebol. Als dat werkelijk de enige manier is waarop jij een vrouw het restant van je mannelijkheid kunt laten zien! Maar dan verwacht ik wel dat je niet langer mijn tijd in beslag neemt, en dat je als de gesmeerde bliksem…”
“ Ik... ik... ik zal mijn best doen,” hijgde ik, met van de kou trillende stem.
En geloof het of niet, maar doordat ik toen net een aantal weken in volledige onthouding leefde, verdrongen alle cellen van het in mij opborrelende levende zaad elkaar om de onontkoombare weg van hun natuurlijke bestemming op te gaan. Toen het uiteindelijke wonder een feit mocht worden genoemd, maakte mijn wild bonzend hart een sprongetje.
“ Aaaa...” schreeuwde ik in extase. “Aaaaa...”
Meer nog dan een kreet van orgastische ontlading was het een schreeuw van bevrijding: het was volbracht.

Wat er toen gebeurde?
In een reflex zag ik Tamara`s arm omhooggaan, ik keek recht in de loop van haar pistool en haar grijnzende gelaat dat me leek toe te schreeuwen: dacht je nu werkelijk dat dit kunstje iets af zou doen aan mijn wraakplannen, de loop van de revolver die op me werd gericht, en toen…

Niets meer…..

Toen ik mijn ogen weer opende, gaf de zon al licht achter de gesloten gordijnen. Eerst was ik er rotsvast van overtuigd dat ik aan gene zijde moest zijn. Bij nader inzien echter bleek ik nergens anders dan in mijn eigen bed. Ik was drijfnat van het zweet en het dekbed was van me afgegleden en mijn boksershort lag verfomfaaid op mijn voeteneind.
Verdwaasd richtte ik me op en keek naar het wekkertje: Bijna half negen.
Op straat hoorde ik de geluiden van de reeds enkele uren eerder ontwaakte werkdag.
Ik trok mijn boksershort weer aan, kwam overeind, en nog slaapdronken liep ik om mezlf te overtuigen naar de keuken, en na controle bleek dat de rode teil op haar vertrouwde plaats stond en in het vriesvak van de koelkast zat evenveel ijs als altijd.
Schouderophalend liep ik terug. Het kon niet anders of ik had het allemaal maar gedroomd, gelukkig

Toen ik echter mijn slaapkamer weer binnenliep om mijn kleren aan te trekken , werd ik getroffen door het mij zo bekende geurige parfum. Terwijl ik daarover doordacht, hoorde ik plots een zacht gegrinnik achter me. Ik draaide me in een flits om, maar er was niemand te bespeuren.