Mijn wereld van dominantie deel 3  


"

"Wellicht doen we het morgen beter!" zei ik, niet onvriendelijk, en streelde zachtjes haar wang met de achterkant van mijn hand. Uiteindelijk was ik toch een beetje verkikkert op dat kleine strakke pakketje dat straks mijn gewillige slavinnetje zou zijn. Deze plotselinge blijk van toegenegenheid, contrasterend met de gewelddadige kracht van haar afstraffing bracht haar opnieuw in een snikkende huilbui.
"Nou, nou, nou," troostte ik haar, "Ik heb je toch verteld wat je kon verwachten, nietwaar?"
Ze knikte zwijgend met haar hoofd, haar blikken op de grond gericht.


Ze mompelde: “Ik moet zo nodig plassen”
Ik wees op het Franse toilet en ik zei “ga je gang”
Niet begrijpend keek ze me aan en vroeg of ze dat in privé mocht doen, en ik schoot in de lach. “Privacy bestaat niet voor jou, je bent van mij en alles wat je lichaam doet en produceert ook…”
Ze haalde haar schouders op en met het schaamrood op haar kaken hurkte ze neer met haar voeten in de in de voorgebakken porselein voetstappen. Even keek ze me aan, maar toen ze begreep dat ik bleef kijken ontspande ze met moeite haar sluitspieren en liet met het schaamrood op haar kaken een dikke gele straal lopen.
 
Ze vroeg ”Hoe moet dat nou als ik een grote moet doen?”
”Dan zet ik een raampje open” antwoordde ik.
Ze haalde haar schouders op en zei op berustende toon ”En ik zie ook helemaal geen wc-papier”
”Dat klopt, na je toiletbezoek ga ik je douchen om je weer helemaal spic en span te krijgen”

Ik zei “Als je lief bent zorg ik voor een dikke lag hooi in je stalen kamertje”
Ik duwde haar in de richting van de openstaande deur van haar cel en leidde haar naar binnen. 
Ik sloot de deur naar haar kleine stalen verblijf zorgvuldig af en ging op weg naar boven naar mijn woonkamer, en schonk mezelf een groot glas overwinnings-whiskey in en plofte op de bank om wat te ontspannen en wat TV te kijken.
Dan herinnerd ik me de camera.
Ik schakelde naar het bewuste kanaal en de haarscherpe beelden kwamen in zwart-wit in beeld.
Marion lag op de koude harde vloer in haar kooi in de foetus-positie, haar benen opgetrokken tegen haar borst om te proberen een beetje warmte te kunnen behouden.
Aan de achterkant van haar dijen kon ik nog juist haar opbollende schaamlippen onderscheiden, en even later gleed haar hand tussen haar benen, en omvatte haar kutje, en begon ze haar van opwinding rood opgezwollen tere kutlipjes zachtjes te masseren.
Ik glimlachte en keek verbaast als in mijn stoel vastgenageld toe. Ik had meermalen gehoord en gelezen dat een strenge bestraffing met een zweep onveranderlijk leid tot intense, onontkoombare opwinding als de pijn van de striemen afneemt en de strepen beginnen weg te trekken en dan leid tot een warme intense gloed, en nippend aan mijn whisky was ik getuige van het onweerlegbare bewijs.
Ik drukte op het rode knopje van “Record” van mijn afstandsbediening.


Al binnen enkele minuten begonnen haar heupen te stoten, schraapte haar dijen langs het ruwe beton en ondanks de kilte opende haar benen zich om haar hand beter toegang te geven aan haar genot.
Het was de enige aanmoediging die ze nodig had, en haar vinger gleed moeiteloos tussen haar opgezwollen schaamlippen door, haar gezicht verwrong in gretige opwinding, haar heupen spastisch stotend toen ze haar hoogtepunt bereikte.
Niet het plezierige, warme orgasme ze thuis in bad beleefde als ze zichzelf teder inzeepte, maar krachtige, haar ingewanden verdraaiende golven van rauwe geile lust die haar lichaam spastisch deed rukken en haar onderlichaam onwillekeurig van de vloer rukt en haar een lange schraperige kreun doet uiten. Bijna twee minuten kronkelde en sidderde ze in die positie, de gloeiende pijn van de verse striemen over haar lichaam contrasterend met haar gedwongen opgesloten positie en het persistente pulseren van haar geslacht.
Eindelijk trokken ook de laatste golven van genot weg en keerde ze terug op aarde naar haar huidige omstandigheden, opgekruld tot een strakke menselijke bal, onbewust van het feit dat haar gehele uitvoering was geobserveerd en was vastgelegd.
Ik was onder de indruk van haar optreden, maar morgen zal ze moeten gaan leren dat het haar alleen maar was toegestaan een orgasme te hebben met mijn toestemming en onder mijn supervisie.
Ik stapte in bed, en lag warm en comfortabel onder het dikke luxueuze dekbed, in gepeins verzonken over de volgende stap van mijn leerplan. Misschien zou ik haar later nog een strozak geven…


En zo was het dat ik de volgende ochtend laat ontwaakte, lui geeuwde en mijn benen buiten het bed slingerde op het zachte warme tapijt van mijn slaapkamervloer.
Onder het tandenpoetsen in de badkamer overdacht ik de dag die voor me lag, de verdere training van mijn nieuwe slavin. Jaren van voorbereiding maakte dat ik met groot gemak in de rol van Meester gleed, en eerder dan mezelf toe te staan opgewonden te raken over mijn vorderingen, realiseerde ik me
  dat ik kalm moest blijven als ik enig blijvend succes wilde hebben in het creëren van een perfect slavin.
Na een ontspannen ontbijt, vergezeld van een aantal koppen koffie, kleedde ik me aan en ging op weg naar de kelder, huiverend van de koude lucht die me begroette bij het openen van de kelderdeur.
In haar cel aan de linkerkant, in elkaar gekropen in een beschermende bal lag daar mijn bevallige slavin, huiverend van kou en het angstige en onzekere uitzicht op wat haar te wachten stond.
Ze keek op toen ze me hoorde naderen, en ging half overeind zitten, instinctief haar benen over elkaar heen kruisend om haar haarloze naakte geslacht voor me verborgen te houden, en sloeg een arm over haar borsten, in een zwakke poging haar zedigheid te bedekken. Hoe snel waren de herinneringen aan haar eerdere lessen vergeten…
Ze keek me behoedzaam en achterdochtig aan, haar instructies compleet vergetend nooit haar Meester direct aan te kijken, maar voor deze keer liet ik het gaan. Ik maakte echter wel een mentale aantekening van de overtreding, ik zou er later nog op terugkomen.

"Lekker geslapen?" informeerde ik op een beetje sarcastische toon.
Haar ogen gingen na deze vraag eindelijk naar de grond.
"Nee, het wou niet lukken" mopperde ze.
Opnieuw maakte ik een aantekening van haar weerspannige toon en haar onwilligheid me met enthousiasme te antwoorden.
 
"Sta op" zei ik. Ze aarzelde, en ik kon een goede gok wagen dat ze waarschijnlijk het grootste deel van de nacht haar huidige positie had geanalyseerd en in tweestrijd was over het morele dilemma dat haar gedwongen gehoorzaamheid had geschapen.
Het was niet in haar aard naakt in de houding te gaan staan op het eerste verzoek van een man die gisteren haar meer pijn heeft doen ondergaan dan ze ooit had gedroomd dat mogelijk was. Niettemin begon ze op te staan, haar lichaam stijf en pijnlijk van haar nacht op de betonnen vloer van haar cel, haar bewegingen om op te staan gehinderd door het feit dat ze nog steeds probeerde haar zedigheid te bewaren en ze worstelde om omhoog te komen.

"Leg je handen op je hoofd en draai je langzaam in het rond!" commandeerde ik.
Opnieuw die aarzeling. Ondanks het feit dat ik de vorige dag elke vierkante centimeter van haar lichaam, tot zelfs haar meest intieme plekjes nauwkeurig had onderzocht, hield ze vast aan te proberen een zekere mate van zedigheid op te houden.
"ONMIDDELLIJK!" riep ik met luide stem.
Schoorvoetend, haar schouders afhangend in tijdelijke verslagenheid, haakte ze haar vingers op haar hoofd in elkaar, onvrijwillig haar sierlijke borsten omhoog trekkend, en begon in het rond te schuifelen, haar gezicht vuurrood van hernieuwende gęne.
Met een tevreden gevoel zag ik dat de witte lijnen van de striemen van gisteren kris-kras over haar achterste liepen, en in het bijzonder een kwaadaardig lijkende schuine streep over haar borsten, perfect leidend naar haar rechtertepel.
"Ben je er klaar voor om door te gaan met je training?" vroeg ik.
"Ik...." haar stem werd zachter, onzeker of dat wat ze wilde gaan zeggen me boos zou kunnen maken. Ik wachtte geduldig.
"Ik... Het is dat...Je moet de zweep niet op me gebruiken, Ik kan niet... Het..." haar stem
  brak en ze verviel opnieuw in een huilbui toen ze de hardvochtige les van de vorige dag herinnerde.

"Geef hier eens antwoord op" vroeg ik, leunend tegen de tralies van haar stalen kamertje. "Als ik je zou laten gaan, zou je dan weggaan?"
Ze hapte naar lucht, ontzet over wat ze zojuist gehoord had.
"Zou je me laten gaan?" vroeg ze met zachte stem, nauwelijks gelovend wat ze gehoord had.
"Dat is speculatief " zei ik, en herhaalde "Zou je dan gaan?"
"Ja!, ik bedoel Nee! Ik heb geen huis meer, geen werk, geen inkomen en geen kleren, waar moet ik naar toe? Ik weet het niet meer! Ik vond je leuk en voelde wel wat voor je, maar nu…" ze barstte opnieuw in tranen uit.
Zuchtend haalde ik de deur van haar kooi van slot, ze keek waakzaam naar me toen ik haar op besliste manier naar het midden van de vloer leidde en behendig haar beide polsen in een vloeiende beweging tezamen boeide.
Ze zette haar voeten schrap op het ruwe beton en had zo goed houvast.
"Oh nee." zei ze, en probeerde zich van me weg te trekken, haar ogen groot en paniekerig. "Het is..." sputterde ze tussen haar op haar opeen geklemde tanden, in alle ernst probeerde ze vrij te komen uit mijn ferme greep. Helaas, ik ben een stuk sterker en tilde haar met mijn arm rond haar heupen van de grond en nam haar mee naar het midden. Het was niet moeilijk haar wild zwaaiende armen voor haar lichaam en daarna boven haar hoofd te trekken en ze te zekeren aan de ring van de ketting naar het plafond. Ze ging door met heftig te proberen zich los te worstelen, tegen beter weten in hopen dat de ketting van haar polsboeien zouden loskomen, of dat het slot zou openspringen, maar het was allemaal vruchteloos.

Ik vond het op dit moment niet noodzakelijk haar enkels te boeien, en keek toe naar haar strijdlustig in het rond schoppende benen. Ik liep naar mijn selectie hulpmiddelen, en deze keer koos ik niet voor de scheerriem maar voor een lange dunne rijzweep, zo een met zo`n leren lus aan het eind.
Ik balanceerde het ding kieskeurig in de palm van mijn hand, voelend aan het gewicht voor ik het woord tot mijn gevangene richtte.
"Het schijnt dat we niet erg snel leren, is het niet?" zei ik op schertsende toon.
In werkelijkheid was ik niet verrast. Ik had deze reactie eigenlijk wel verwacht. Het zou erg veel te optimistisch geweest zijn te verwachten dat een subject zichzelf aan je zou overgeven na de eerste, zij het stevige bestraffing.
Het was in principe menselijk instinct om op zijn minst een gebaar in de richting van verzet te tonen, zelfs in de overweldigende machts-ongelijkheid als deze was. Ik wist ook met zekerheid dat ik met gemak dit laatste beetje ongehoorzaamheid de kop in zou kunnen drukken gedurende de instructie van vandaag.
Ik wachtte geduldig tot haar worsteling beëindigde, en haar hoofd in overgave naar beneden hing, de plotselinge golf van adrenaline die ze had gevoeld, gecombineerd met haar beproeving van de vorige twaalf uur had teveel van haar energie gevraagd.

"Ergens diep in je is er de behoefte gedomineerd te worden" Begon ik. "Waar deze verlangens, deze behoefte vandaan komt weten we niet, ik kan je alleen zeggen dat je niet in je eentje bent, en een heleboel mensen delen je gevoelens, hetzij om te domineren, hetzij om gedomineerd te worden" Ik pauzeerde even om mijn gedachten te ordenen.
Ik had haar volle aandacht, zelfs haar snikken was even verminderd tot een zacht gesnuffel.
"Voor de meeste mensen zullen deze behoeften niet herkend en onontwikkeld blijven, en zullen ze nooit de gelegenheid hebben te ervaren dat wat hun hart hen verteld juist is. Voor sommige mensen die aan het bed worden gebonden met wat zijden sjaaltjes en nylonkousen en dan wat speelse tikken op hun billen krijgen van hun tedere minnaar is dat genoeg om hun nieuwsgierigheid te bevredigen. Ik, aan de andere kant, zie persoonlijk toe op de ontwikkeling van jouw speciale behoeften. De boeken die ik je heb laten lezen hebben die behoefte in jou doen ontkiemen, en je gedachten ingeven die je tot nu toe alleen maar in je onderbewustzijn leefden. De mogelijkheid dat je het thema van die boeken tot werkelijkheid kan laten komen wierpen alleen maar meer brandstof op het vuur. Toen je het slavinnencontract had gelezen en ondertekend was je onontkoombaar gebonden aan je verlangen toe te geven dat in je was begonnen te groeien, en van dat moment af was die zaailing van MIJ." Ik hield even stil om mijn woorden in te laten zinken.
"Jammer genoeg voor jou ben ik niet bereid de nood waarin je verkeert langzaam te laten groeien, mijn geduld is hier niet toe in staat. Na constateren en herkennen van je behoeftes ben ik van plan ze uit je te trekken, en ze te vormen naar mijn eigen inzicht. Begrijp je dat?" vroeg ik op grimmige toon.

"Het spijt me, Meester," begon ze zachtjes, "Ik wil U dienen, ik wil dat je me gebruikt zoals U uitkomt. Ik zie dat mijn leven zoveel meer waarde heeft met U te dienen, maar de pijn...Het is... Ik kan het niet beschrijven." hakkelde ze, niet in staat de intense beklemming onder woorden te brengen.”
"De zweep is een belangrijk deel van dit proces. Ik leer je door associatie. Je bent alreeds begonnen te associëren dat weigerachtigheid te gehoorzamen tot intense, ondragelijke pijn leidt. Je verstand is al begonnen je aan te moedigen mijn stem zonder vragen te gehoorzamen, om verdere afstraffing te vermijden, een actie waar je geen controle over hebt. Ondanks dit denk je toch dat je beter op de hoogte bent over deze methodes dan ik?"
"Nee Meester, ik..."
"Misschien zou het aan jou moeten zijn om te kiezen welke straf er gegeven moet worden, en op welk moment??"
Ze begon opnieuw zachtjes te huilen. "Nee Meester, het spijt me, je weet het ongetwijfeld het beste, maar ik denk dat ik niet meer..."
Haar stem zakte weg van angst toen ze toekeek hoe ik naar haar rechterkant liep en de zweep hoog boven mijn hoofd tilde.
"Je gedrag hedenochtend is meer dan schandelijk, niet in het minst toepasselijk voor een slavin onder mijn instructie" sprak ik op neutrale toon.
"ASJEBLIEFT! NIET DOEN!."

Ze hoorde de zwiep van de zweepoor ze hem voelde, en zijn dunne zwiepende eind maakte een delicate, vloeiende boog in de lucht. De resulterende knal van de leren lus op haar tedere vlees onttrok een luide hoge gil aan haar keel, haar hoofd sloeg achterover, haar ogen wijd open, elke zenuw in haar nek tot het uiterste gespannen, haar gezicht verwrongen door ondraaglijke pijn.
Onbewust begonnen haar benen wild te zwaaien, zich niet bewust van de pijn dat het overduidelijk veroorzaakte in haar gebonden polsen. Nog voor de golven van misselijk makende pijn kans hadden gekregen tot afnemen begon ik opnieuw, even boven de andere, harder deze keer, de zwiep en de klets van de soepele zweep kletsend in de ruimte van de kelder echoënd. Geen geschreeuw deze keer, alleen de blik van ongeloof op haar gezicht van de nieuwe golf van pijn die ze aan het ondergaan was.
De stilte verdween spoedig in een nieuwe gil van pijn, toen ik de derde en hardere mep gaf, juist boven de vorige twee.
Haar lichaam verstard, haar rug zich buigend in een zinloze poging haar billen weg van de bron van de pijn te trekken, en ik begon een regen van slagen over haar achterkant te geven, mijn tanden op elkaar geklemd en lichtjes transpirerend van inspanning.
Toen ik bemerkte dat haar lichaam probeerde psychologische barričres op begon te werpen tegen de alles overheersende pijn, verminderde ik de slagkracht maar liet het aantal slagen doorgaan op haar gemartelde billen.

Hijgend begon ze te bezwijken onder de ondraaglijke pijn, jankend als een geslagen hond, tranen stroomden over haar wangen, haar ademhaling ging in kort en moeizaam hijgen en haar gehele lichaamsgewicht hing aan de polsboeien boven haar hoofd, de spieren in haar benen te zwak om haar lichaam nog te dragen.
Ten langen leste stopte ik, stevig ademend, en wiste me het zweet van het voorhoofd.
"Hebben we NU onderling begrip?" vroeg ik.
Het was een moment voor ze voldoende energie bijeen kon rapen om te kunnen spreken, en het was moeilijk haar woorden te onderscheiden onder haar snotteren door.
"Ja Meester, het spijt me Meester, ik zal niet weer aan Uw woorden twijfelen" mompelde ze.
Ze klonk ongeveinsd, haar taal leek minder geforceerd dan eerst. Maar ik moest zeker zijn. Ik liep achter haar, en stak de zweep onder mijn arm. Behoedzaam, ondanks haar grommen van pijn begon ik haar scharlakenrode, kwaadaardige billen te masseren.
"Denk niet dat ik je een plezier aan het doen ben" zei ik na enkele momenten.
"Ik wrijf het leven terug in je verdoofde lijf om er zeker van te zijn dat je ook de rest van je afstraffing voelt."
Ik nam opnieuw mijn plaats aan haar rechterzijkant in.
Haar ogen zochten wanhopig naar de mijne.


"Jezus... NEE.... ASJEBLIEFT!!!"
CRACK!
"Zul je NU je positie als slavin accepteren?" vroeg ik toen haar gejammer bedaarde.
"Ja, Ja, natuurlijk Ik... Asjeblieft, niet doen! Oh, GOD!."
CRACK!
"En ik veronderstel dat je me wil bedanken voor de tijd en aanzienlijke inspanning om je schaamteloze gedrag en je aanmatigende antwoorden te corrigeren vandaag?"
"Ja, het spijt me zo, dank je Meester, dank je, maar alsjeblieft niet..!"
Ze was niet langer de baas over haar spraak, in een laatste wanhopige poging nog meer pijn te vermijden, haar verstand was meegegaan met haar lichaam in verslagenheid.
"CRACK!"
Deze keer, eerder dan geschreeuw uitte ze een zacht gejank van totale overgave door de onontkoombare pijn. Zacht en op de achtergrond tussen de andere geluiden in de ruimte ontwaarde ik het geluid van druppelsgewijs neervallend water. Ik keek op de vloer en zag een zich verspreidende poel urine langs haar benen naar beneden lopen en zich een plas vormend rond haar voeten. Ze had waarschijnlijk de hele nacht gewacht op het moment dat ze het toilet kon gebruiken, en had uiteindelijk het gevecht om haar waardigheid op te houden verloren. Proberend niet te glimmen van tevredenheid sprak ik haar opnieuw aan.

"Er kan dus geen misverstand meer ontstaan over het gedrag dat ik van je kan verwachten?"
"Nee Meester, Ik doe alles dat je... NEEEE!"
CRACK!!!
De zweep vloot door de lucht voor de laatste keer, de laatste treffer was ook de hardste, en liet een diepe rode striem met rode vurige randen achter.
"Als ik het noodzakelijk acht je te straffen, om welke reden dan ook, zul je dan gewillig je straf ondergaan, of de afstraffing zal twee keer zo zwaar zijn, begrijp je dat?"
Ze knikte wild van ja, "Alstublieft, niet meer, het spijt me meer dan ik kan zeggen dat ik je ongehoorzaam ben geweest"
Ik stond achter haar en beobserveerde haar een tijdje, zoals ze daar krachteloos neerhing vanaf de dikke betonnen balk, haar ogen rood en betraand, haar borstkas op en neer zwoegend van ongecontroleerde emoties, haar benen zwaaiend van links naar rechts, proberend haar lichaamsgewicht te dragen.
Ik zei bedachtzaam "Ik zou kunnen gaan denken dat we na een slechte start flinke vooruitgang hebben geboekt vanmorgen, is het niet?"
"Ja Meester" fluisterde ze, bijna onhoorbaar.
"Maar wellicht laat ik je beter even een tijdje in deze positie, om je tijd te geven te overdenken wat je vandaag geleerd hebt?"
"Ja, oh Ja" hijgde ze, blij met rust gelaten te worden en ten minste voor nu de zweep op zijn plaats aan de muur werd teruggehangen.



Nog een keer wierp ik een blik op het effect dat mijn inspanningen hadden gehad op haar prachtige billen, en beklom ik de trap naar boven, haar achterlatend in de koude van haar gevangenis, zachtjes snikkend terwijl ze toekeek naar mijn zich verwijderend persoon, de wanhopige behoefte haar pijnlijke en rood gezwollen achterste te troosten, verhinderd door de niet toegevende ketting boven haar hoofd.
Ik plofte achterover in mijn stoel en nam een verse kop koffie, en koesterde de gelegenheid dat ik haar zover gekregen had in zo korte tijd. Het leek een eeuw geleden dat ze hier aankwam, gekleed in verschoten jeans en een Tshirt, nerveus me haar compleet ingevulde contract overhandigend.
Dan was ze net zo opgewonden als nerveus, uitkijkend naar de vervoering die ze verwachtte die deze nieuwe ervaring haar zou gaan geven. Het was veilig aan te nemen, dacht ik zo, dat dit wat er nu was gebeurt niet geheel was dat ze verwacht had.

Ik dacht bij mezelf dat ze op den duur haar nieuwe rol zou gaan waarderen.
Ze zou oneindig veel genoegen gaan beleven aan het mij dienen en te plezieren.
Maar er is voor haar een behoorlijke hoeveelheid pijnlijke training te ondergaan alvorens ik haar zou kunnen toestaan er zelf ook plezier aan te beleven. Ik dacht bij mezelf, zodadelijk zal ik haar losmaken en haar iets te eten en te drinken brengen. Ze zal wel honger hebben, ze had vanaf gistermiddag niets meer gegeten.

Mijn koffie was op en ik liep naar de keuken, nam een ondiep roestvrij stalen bakje, zo een waar kleine dieren zoals hondjes en ook katten uit eten en draaide een blikje kittekat open. Het waren een soort van balletjes vlees in saus, het zag er lekker uit en  ik rook er eens aan. Het rook lekker en ze zal er zeker van genieten...
Een paar blaadjes sla en wat plakjes tomaat en een flesje bronwater, en voor de koolhydraten een overgebleven stukje appeltaart van gister completeerde haar lunch en ik daalde af naar de kerker.

 

Onderweg naar beneden mijmerde ik bij mezelf, dat als ik me niet vergis, mooie glimmende chirurgisch stalen piercing in haar tepels en een ringetje door haar schaamlipjes haar niet zouden misstaan...