Lydia van der weide, Journaliste

Een bezoek aan de vereniging van BDSM

 

Je nagels stevig in de rug van je partner zetten tijdens een woeste vrijpartij. Elkaar vastbinden aan bed, blinddoeken, plagen met ijsklontjes. Veel mensen vinden dat spannend. Maar dat heeft niets met SM te maken, toch? Jáwel! Maar mensen die bewust met SM (beter: BDSM) bezig zijn, gaan vaak nog stapje verder. Ze doen rollenspellen waar alles draait om macht en onmacht. En soms ook om pijn. Eng, bizar? Verslaggeefster Lydia ging op onderzoek uit en ontdekte dat dit allemaal best meevalt. Want respect, vertrouwen en vrijwilligheid staan altijd bovenaan.

BDSM prikkelt de fantasie. Dat blijkt wel wanneer ik vrienden en vriendinnen vertel dat ik voor een artikel een bijeenkomst van een SM-vereniging ga bezoeken. Iedereen roept: ‘Wat spannend, mag ik mee?’ Maar ze krabbelen ook weer terug. Toch te griezelig? Alleen loop ik dus door Utrecht, op zoek naar het COC-gebouw. Met dichtgeknoopte jas, want ik zie er wel érg sexy uit voor een regenachtige zondagmiddag. ‘We hebben geen dresscode,’ vertelde coördinator René me aan de telefoon, ‘maar trek maar iets zwarts aan, dan val je minder op.’ Niet opvallen, dat is precies mijn bedoeling, dus heb ik me in een doorschijnend zwart hemdje gehuld en mijn hoge leren laarzen uit de kast gehaald. Net echt! Zenuwachtig ben ik niet, daar waren de voorafgaande telefoongesprekken te prettig voor. Wél heel benieuwd. BDSM, door de meeste ‘leken’ simpelweg SM genoemd: iedereen heeft er wel een beeld bij. Leer en lak, zweepjes, handboeien... Maar wat houdt het nu écht in? En zou ik kunnen begrijpen wat er voor sommigen zo leuk aan is?

René en zijn vrouw Beata, beiden coördinator in Utrecht, willen mij van alles over BDSM vertellen. En laten zien. Echt schokkende dingen staan mij niet te wachten, zo is mij beloofd: op deze middag komen mensen met BDSM-gevoelens samen om met elkaar te praten en te spelen, maar het is geen echte kinky party met openlijke seks. Hier werd meteen mijn eerste misverstand uit de weggeruimd: BDSM kán samen gaan met seks maar het hóeft niet. Je kunt ook gewoon ‘het spel’ spelen om het spel.

René blijkt een grote, stoere vent van bijna twee meter, Beata is meer dan veertig cm kleiner. Toch is Beata de meesteres van René. Ze zijn nu drie jaar bij elkaar. Samen ontdekten ze hun voorkeur voor BDSM. Na een jaar thuis experimenteren besloten ze te kijken wat er nog meer ‘te koop’ was op dit gebied en sloten zich aan bij de VSSM (Vereniging Studiegroep Sado-Masochisme).

Bij aankomst waren beiden in spijkerbroek. Als Beata zich even later heeft omgekleed kijk ik mijn ogen uit. Wauw, wat een metamorfose! Dat ligt niet alleen aan haar sexy panty’s en superkorte, superstrakke rokje. Haar felle ogen spuwen vuur. Heel krachtig. En prachtig!
'Al van jongs af aan wil ik de baas spelen,’ vertelt ze me. ‘Ik ben de oudste uit het gezin waar ik ben opgegroeid, en stond er altijd al op dat mijn zusjes deden wat ík wilde. Ik weet niet waarom, maar ik vind macht uitoefenen gewoon heerlijk. In mijn vorige relatie kon ik mijn BDSM-gevoelens niet kwijt. Ik heb mijn ex wel eens voorgesteld om hem vast te binden, maar hij moest er niet aan denken. Met René was er juist al snel een klik op dit gebied. Hij is mijn “slaafje”, meestal sub of subje genoemd. Als wij aan het spelen zijn, levert hij zich volledig aan mij uit. Dan behandelt hij mij met de diepste nederigheid en zegt U tegen mij. Ja natuurlijk, wacht dacht je dan?!’ Ze lacht. ‘Dat moet hij ook wel, anders krijgt hij straf.’

Haar man René heeft zich ook omgekleed en komt in een leren broek bij ons zitten. ‘En ik geniet natuurlijk van die straf, anders zou ik er niet aan mee doen. Mensen denken dat BDSM gewelddadig is, respectloos en slecht. Maar dat is absoluut niet zo! Alles gebeurt altijd met instemming van alle partijen. Het is een spel met duidelijke spelregels en grenzen, daar wordt niet overheen gegaan.’ Beata is niet alleen de meesteres van René, maar ook van enkele anderen. ‘Bij René en mij is het BDSM-spel vaak een voorspel. Als ik met anderen speel, komt er geen seks bij kijken. Maar evengoed vind ik het geweldig hen te domineren. Mannen én vrouwen.’ Plagend kijkt ze me aan en tuit haar lippen.

Ondertussen is de helft van de kelder omgebouwd tot ‘speelhol’. Er staat een bondagestoel, waarop iemand met leren riemen kan worden vastgezet. Ook hangt er een sling, een soort leren hangmand, bevestigd aan vijf kettingen. Daar kan een meester of meesteres ­– ook wel Dom genoemd, van ‘dominant’ – zijn subje aan vastketenen. Ton, ontwerper, laat mij een kist vol eigen ‘speelattributen’ zien zoals een veer, knijpers, tepelklemmen en bondagetouw. Ook toont hij me een zweep. Die blijkt van heel zacht suède te zijn. ‘Wil je ‘m voelen? Het doet totaal geen pijn, dat zweer ik je.’ Ik haal diep adem. Het maakt een hels kabaal op mijn schouder, maar ik voel inderdaad vrijwel niets. ‘Pas als je heel vaak en hard slaat, begin je tintelende, rode sporen te zien. Er zijn ook andere zwepen, die wél direct striemen achterlaten. Maar het is niet zo dat een meester er per se op uit is zijn sub pijn te doen. Het gaat om de afwisseling. Na iets stevigs, kan iets zachts heel fijn zijn, en andersom. Wij zijn in het spel wel altijd op zoek naar grenzen. Wat is nog prettig, wat niet meer? Voor iedereen is dat anders. Maar hoewel de Dom in het spel de baas is, is het in wezen de sub die de touwtjes in handen heeft. Die geeft namelijk aan hoe ver de Dom kan gaan. Of van te voren, of tijdens het spel. Zo is er altijd een codewoord, zoals Genade. Zodra dat wordt uitgesproken is het spel over.’

Maar wat als de Dom een machtwellusteling is, die niet stopt? Ton moet lachen. ‘Luister, een meester vindt het weliswaar leuk om naar de pijngrenzen van zijn sub te zoeken, maar in wezen komt het erop neer dat hij zijn sub wil verwennen. Hij doet dus niets wat de sub echt te ver gaat. Bij BDSM gaat het om vier V’s: vrijwilligheid, vertrouwen, veiligheid en verantwoordelijkheid. Alle zijn essentieel. Als één van die vier V’s ontbreekt, is het géén BDSM meer!’

Inmiddels is het cafégedeelte langzaam vol gedruppeld. Sommige vrouwen lopen er uitdagend gekleed bij, veel mannen zijn in leren broek. Anderen dragen gewoon donkere kleding. De meeste mensen zijn iets ouder; dertigers, veertigers, vijftig plus. Toch zit er ook een beeldschoon meisje van achttien aan de bar. Zij blijkt met haar moeder hier te zijn! Later zie ik de moeder aan het bondagerek staan, in een slipje. Ze heeft een oogmasker voor, zodat ze niets kan zien. Hoewel ik er werkelijk niet aan moet denken mijn moeder zo te zien staan, vind ik het mooi dat moeder en dochter zich hierin kennelijk zo goed vinden samen.

Eén man valt echt op: hij draagt een leren slip en leren hals- en polsbanden waartussen ijzeren kettingen lopen. En leren laarzen. Hij blijkt, net als iedereen, enorm aardig en open. ‘Niemand uit mijn omgeving kent deze voorkeur van mij,’ vertelt hij me. ‘Ik leid een heel gewoon, keurig leven, heb een baan, ga naar de kerk. Om te ontladen bezoek ik kinky party’s. Ik heb dat nodig, het is echt belangrijk voor mij.’ Ook Gerbrand, die vandaag voor het eerst bij de bijeenkomst is, heeft niemand in zijn omgeving over zijn BDSM- fantasieën verteld. ‘Ik heb twee jonge kinderen, dat wil ik hen niet aandoen. Zelf weet ik al heel lang dat BDSM mij aanspreekt, maar ik heb er nooit wat mee gedaan.’ Na zijn scheiding bezocht hij een professionele meesteres, om te ontdekken wat hij precies leuk vindt en wat zijn grenzen zijn. Nu zet hij voorzichtig zijn eerste stappen in dit wereldje.

Sandra, een vrouw van rond de veertig, vertelt me: ‘Volgens onderzoek heeft ongeveer tien procent van de mensen BDSM-gevoelens. Ik ben ervan overtuigd dat het aangeboren is, net als homoseksualiteit. Maar slechts een klein deel doet er ook echt iets mee. Dat komt doordat BDSM zo’n taboe is. Dat is jammer. Ervoor uitkomen werkt namelijk zo bevrijdend. Zelf ben ik vooral gek op bondage. Dat betekent dat je helemaal wordt ingesnoerd in touwen. Ik houd dan vooral van heel ruw touw, dat je blijft voelen bij iedere ademhaling. Waarom dat zo fijn is? Je wordt je heel bewust van de grenzen van je lichaam. Ik ben altijd een heel verstandelijk iemand geweest: altijd denken, alles beredeneren. Zo’n bondage brengt je terug in je lijf. En het gevoel van overgave is geweldig. Je kunt niets meer en je hóeft dus ook niet meer. Heel rustgevend.
’ In het spel neemt Sandra meestal de rol van dominante op zich. Maar ook is ze wel eens de onderdanige. Switchen, wordt dat genoemd, en iemand die beide rollen afwisselend op zich neemt is een switch.

In het speelgedeelte zit inmiddels een man op de bondagestoel. Hij heeft zijn ogen gesloten. Zijn meesteres bewerkt zijn borst met kleine venijnige tikjes met een zweepje. Een andere vrouw, volledig naakt, is ingesnoerd in rode touwen, vanaf haar voeten tot haar schouders, en staat met haar handen vastgeketend aan ijzeren kettingen. Haar meester roept mij erbij. Ik moet even slikken, maar besluit niet kinderachtig zijn. Ik wilde toch weten hoe het allemaal werkt? Hij laat me de touwen voelen. ‘Kijk, ze zijn van katoen. Dat snijdt niet in je huid.’ Terwijl zij met haar ogen dicht staat en ik van dichtbij toekijk, bewerkt hij haar lichaam met verschillende voorwerpen. Het zijn geen martelwerktuigen, integendeel. Een heel zachte veer, een sponsje. Wel pijnlijk lijken mij de wasknijpers op haar borsten. Ai! ‘Tijdens het spel kan een sub helemaal wegraken,’ vertelt de man me. Dat heet een subspace, een soort trance, die alle gedachtes wegduwt. Na afloop voel je je alsof je een week hebt geslapen!’ Iemand anders legt uit: ‘Door alle sensaties wordt endorfine in je hersenen aangemaakt, een natuurlijke drug, die ook vrijkomt bij het hardlopen. Die endorfinestroom kan zo heftig zijn, dat je in een soort roes raakt.’

De vastgeketende vrouw heet Valerie, ik spreek haar een half uur later in het cafégedeelte. Haar ogen stralen, kennelijk heeft ze echt genoten. ‘BDSM heeft mijn leven veranderd,’ zegt ze stellig, zelfverzekerd en gelukkig. ‘Vroeger was ik een grijs muisje. En zie mij nu eens!’ Ze vraagt of ik weet wat een ‘24/7’ is. Huh? ‘Sommige mensen genieten zo van het BDSM-spel dat ze ervoor kiezen dag en nacht in hun rol te blijven. De meester bepaalt dan álles van de sub, ook in het dagelijkse leven.’

Wauw, heftig. Af en toe duizelt het me. Maar ik voel me erg prettig bij de open, vrije sfeer die er deze middag hangt. Niets moet, heel veel kan; alles met respect en binnen afgesproken grenzen. Ik moet toegeven dat ik zelf altijd al wel open-minded ben, maar dat BDSM zo’n taboe is, lijkt mij echt flauwekul. Duidelijk is dat deze mensen niemand kwaad doen. Als zij het leuk vinden, so what? En er zijn mij genoeg dingen verteld die ik best kan begrijpen. Natuurlijk realiseer ik mij wel dat ik hier maar een deel van de BDSM-wereld zie. Dat iemand het fijn vindt om van top tot teen ingepakt te worden met folie om vervolgens zwetend urenlang alleen te worden gelaten, staat toch iets verder van me af. Breathcontrol vind ik griezelig, en ook kan ik er niet om treuren dat ik de naaldenshow van vorige maand ben misgelopen. Maar ik zie hoe aardig, open en gezellig de mensen met elkaar omgaan en daar kan menigeen in de ‘normale buitenwereld’ wat van leren. Als ik zomaar in mijn eentje een café was binnengestapt, zou ik nooit zo’n leuke middag hebben gehad.

Om acht uit ‘s avonds vertrek ik pas, hoewel ik me had voorgenomen rond zessen al thuis te zijn. Meesteres Beata staat op haar hoge hakken achter de bar. ‘Ik ga ervandoor, geef je me mijn tasje even?’ zeg ik tegen haar. ‘Wat zeg je,’ vraag ze met strenge blik. ‘Zou ik alsjeblieft mogen gaan, en zo ja, zou je dan misschien mijn tasje even willen overhandigen? ‘Zo mag ik het horen,’ grapt ze. Dan lacht ze verleidelijk en knipoogt. ‘Tot ziens?’